Οι Jens Petter Nilsen και Hallvard Hagen είναι ένα δίδυμο από τή Νορβηγία και παίζουν μαζί μουσική απο το '98. Η τελευταία τους δουλειά που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2008, είναι το "Traeted Timber Resists Rot".
Γενικά είναι δύσκολο να τους κατατάξεις σε ένα συγκεκριμένο είδος και να τους βάλεις ταμπέλα, τα παιδία πειραματίζονται συνεχώς δείχνοντάς μας πως έχουν πάρα πολλά μουσικά ακούσματα και πολύ ταλέντο σε τέτοιου είδος "παντρέματα".
Στόν τελευταίο δίσκο κρατάνε τα jazz και acid στοιχεία αλλά ακούγονται λίγο πιο "εξωγήινοι" ακολουθώντας περισσότερο ηλεκτρονικά μονοπάτια (κυρίως drum & bass και idm), πάντα με αρκετή δόση "τρέλας". Η παραγωγή είναι άψογη, τα υπέροχα τύπμανα(!!!) γεμίζουν τα αυτιά σου καί δένουν αρμονικά με τις μελωδίες.
Οι Cassiusείναι ένα γαλλικό ντουέτο από την Γαλλία, και ξεκίνησαν να δουλεύουν μαζί από 1998, ως παραγωγοί γαλλικών album. Το ’91 δημιουργούν το πρώτο τους projectτο “LaFunkMod”.
Τα επόμενα χρόνια θα πειραματιστούν με πιο ηλεκτρονικό ήχο και θα καταλήξουν να δημιουργήσουν το “Foxxy” , το πρώτο τους track με καθαρά ήχο house.
Μετά από αρκετά επιτυχημένα remix το 1999 πραγματοποιούν το πρώτο τους singleμε τίτλο “Cassius1999”, και ακολουθεί το ολοκληρωμένο album, 1999, που θα τους βάλει στα ευρωπαϊκά charts.
Το 2002 έρχεται το 2οalbum με τίτλο AuRêve. Όπως συνηθίζουν άλλωστε και σε αυτή τη δουλειά τους συνεργάζονται με άλλους καλλιτέχνες, όπως JocelynBrownστο “I’maWoman”.
Το 2006 επιστρέφουν με το single“ToopToop” και λίγο αργότερα με το album“15 Again” προσθέτοντας ακόμα περισσότερες συνεργασίες στο ενεργητικό τους, και 2 χρόνια μετά με το Cassiusplay: Nike+ OriginalRun.
Και φτάνουμε στο σήμερα και το καινούργιο τους album“TheRawkers” που θα αποτελείτε από 6 κομμάτια και θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο. Μέχρι τότε απολαύστε την μικρή αλλά πολύ δυνατή γεύση που μας δίνουν! Το “ILoveyouSo” είναι ένα από τα 6 κομμάτια και προσωπικά αφού το άκουσα ανυπομονώ να ακούσω και τα υπόλοιπα 5.
Fad Gadget, ή απλά Frank Tovey (R.I.P.). Βρετανός και θρύλος στους τομείς της electro/industrial/post punk/new wave μουσικής.
Πάντα πρωτοπόρος, με έντονο ύφος πειραματισμού, το οποίο διατήρησε σε όλη την καριέρα του. Κάθε ζωντανή εμφάνιση ήταν μια ακόμη πρόκληση, αφού αυτός ο καλλιτέχνης ξέφευγε από τα νερά του αυστηρά μουσικού και ενσωμάτωνε πολλα οπτικά, θεατρικά στοιχεία. Σε αυτό συνέβαλαν οι σπουδές του στις οπτικές τέχνες και την μίμηση, ένας τομέας στον οποίο είχε καταφύγει μετά την αρχική και νεανική του απογοήτευση όσον αφορά την παραγωγή μουσικής και την εκμάθηση διάφορων μουσικών οργάνων. Όπως δήλωνε ο ίδιος και συμφωνώ απόλυτα, τελικά αυτή η "αμάθεια" και η έλλειψη ουσιαστικής μουσικής παιδείας είναι αυτό που τον έκανε να ξεχωρίσει και να δημιουργήσει μοναδικότατους ήχους. Πιστεύω ότι τέτοιους καλλιτέχνες χρειαζόμαστε, που πάνε κόντρα στο ρεύμα, που πάνω απ΄όλα εκφράζονται(!) πέρα από τους μουσικούς συμβιβασμούς και τελικά ωθούν όλο και πιο μπροστά αυτό που λέγεται τέχνη.
Είχε 4 ολοκληρωμένους δίσκους στο ενεργητικό του, με τον πρώτο να κυκλοφορεί το 1980, και τέλος ένα πληρέστατο διπλό "Best Of" CD. Το τελευταίο αποτελεί μια πολύ καλή επιλογή για όσους θέλουν να γνωρίσουν τους ήχους του μοναδικού Fad Gadget. Προτείνεται στους φίλους των Depeche Mode, Einstürzende Neubauten, Cabaret Voltaire, The Normal...
Ακολουθεί το κομμάτι με το οποίο γνώρισα τον Fad Gadget, και παραμένει το αγαπημένο μου από τον εν λόγω καλλιτέχνη. (Σατιρίζει τον τρόπο που τα περιοδικά και τα μέσα μας επιβάλουν την εικόνα του "ιδανικού" μέσω της συνεχόμενης προβολής. Έτσι, πολλοί άνθρωποι παραπλανώνται από τα μοντέλα και τις μοντέλες και κινδυνέυουν να χάσουν όχι μόνο την φυσική τους ταυτότητα αλλά και το τι τελικά βλέπουν σαν φυσιολογικό, θεμιτό και συνηθισμένο.)
Προτού αρχίσουμε να μιλάμε για τους Koop, επιβάλλεται πρώτα να υποβληθείς σε μια μικρή ιεροτελεστία. Κλείσε τα μάτια σου και ταξίδεψε σ' ένα νησί. Βύθισε τα πόδια σου στην υγρή αμμουδιά κι άσε το κύμα να τα σκεπάσει. Σκούπισε το κρασί από τα χείλια σου, τράβα μια τζούρα από το τσιγάρο σου και αφήσου στο τραγούδι των γλάρων. Αυτό που νοιώθεις συνοψίζει, σχεδόν, ό,τι χρειάζεται να ξέρεις για τη μουσική των Magnus Zingmark και Oscar Simonsson.
Πάνε δεκατρία χρόνια από το ντεμπούτο άλμπουμ Sons of Koop(1997) του, ας πούμε “εκκεντρικού ”, για να είμαστε politically correct, σουηδικού ντουέτου από τη Στοκχόλμη. Το δεύτερο άλμπουμ τους Waltz for Koop(2002), αργά αλλά σταθερά, χάραξε το δρόμο του στις καρδιές πάνω από 200.000 ακροατών ανά την υδρόγειο. Έπειτα ακολούθησαν παγκόσμιες περιοδείες, remixesκαι τέλος η επιστροφή τους στη Στοκχόλμη για την προετοιμασία του πρότζεκτ που θα εξελισσόταν στο Koop Islands(2006). Ο ενορχηστρωμένος ήχος τους επιτυγχάνεται συνδυάζοντας χιλιάδες μικρά samples από ποικίλα ακούσματα και μελωδίες, διαφόρων δεκαετιών, μέχρι τα τραγούδια να ολοκληρωθούν, πράγμα το οποίο δικαιολογεί το μεγάλο χρονικό διάστημα που απαιτείται για την τελειοποίηση ενός δίσκου τους.
Αυτοπροσδιορίζονται ως ταξιδιώτες του χρόνου σε έναν μετα-δειγματοληπτικό κόσμο όπου όλα είναι πιθανά. Ταξιδεύουν πίσω στο swing του 1930, στον εξωτισμό ξεχασμένων ορχηστρών και διασκεδαστών σε κρουαζιέρες στη Τζαμάικα, στα τέλη του ’40 και σε νησιά της Καραϊβικής προς αναζήτηση έμπνευσης. Έπειτα μιξάρουν όλα αυτά τα ερεθίσματα που αποκομίζουν σε ένα συνονθύλευμα acid jazzμε ασυγκράτητα γονίδια krupaesque τυμπάνων και με τη συνοδεία υπέροχων φωνητικών από καλλιτέχνες όπως Ane Brun, Yukimi Nagano, Hilde Louise Asbjornsen, Rob Gallagher και Mikael Sundin.
Εν ολίγοις, οι Koop, φέρνουν το καλοκαίρι. Είναι το αδιαφιλονίκητο soundtrack ενός ονείρου θερινής νυκτός. Δώσε τους, λοιπόν, μια ευκαιρία και θα δεις πως θα γίνουν η καλύτερη συντροφιά των καλοκαιρινών σου περιπλανήσεων.
Οι "Blue Man Group" δεν είναι ένα συνηθισμένο τρίο μουσικών, συνδυάζουν σκηνική παρουσία, ωραία μουσική, χιούμορ και το πιο σημαντικό απ'όλα, είναι ¨μπλε¨!
Ξεκίνησαν την δεκαετία του 80' στην Νέα Υόρκη σαν μουσικοί του δρόμου αλλά εξαιτίας του μεγάλου τους ταλέντου, πρωτοπορίας και καινοτομίας έγιναν γνωστοί παγκοσμίως. Χρησιμοποιούν κυρίως δικά τους μουσικά όργανα, σωλήνες από PVC, παράξενα έγχορδα, κρουστά κ.α.
Κέρδισαν το 1992 το βραβείο "Drama Desk Award for Unique Theatrical Experience" και ήταν προτεινόμενοι για βραβείο Grammy το 1999.
Πέρα από την άρτια μουσική τους, όλο το performance είναι μοναδικό και πάντα σου βγάζουν ένα χαμόγελο με το ιδιαίτερο στυλ τους.
Οι "Phantogram" είναι ένα psych-rock, synthpop duo από New York, USA. Το ντεμπούτο τους άλμπουμ "Eyelid Movies" κυκλοφόρησε το 2009 από την ευρωπαϊκή "BBE records' και πήρε πολύ καλές κριτικές.
Τα βασικά μέλη είναι ο Joshua Carter και η Sarah Barthel. Τα παιδιά έχουν αράξει σε μια φάρμα με ζωάκια και φύση γύρο τους, και μέσα σε αυτή τη χαλαρή ατμόσφαιρα γράφουν, ηχογραφούν και μιξάρουν loops για να βγάλουν αυτόν τον ιδιαίτερο ήχο τους.
Τη μουσική τους την έχουν περιγράψει σαν ένα συνδυασμό από ρυθμούς του δρόμου με ψυχεδελικές μελωδίες. Τα φωνητικά είναι προσεγμένα και η μελωδίες ευχάριστες. Δεν μπορώ να πω ότι είναι κάτι το ριζοσπαστικό ή κάτι το κορυφαίο αλλά σίγουρα αν το αφήσετε να παίζει στο replay θα διακοσμήσει ευχάριστα το χώρο.
Οι "Xiu Xiu" (προσωπικά τους φωνάζω Τσιου Τσιου) είναι ακόμα μια μπάντα που δεν έχει από πίσω δυνατές παραγωγές αλλά ένα απλό ηλεκτρονικό υπολογιστή στο σπίτι, ιδέες, ταλέντο και μια εξαιρετική φωνή.
Τα βασικά μέλη της μπάντας μέχρι και το 2009 ήταν ο Jamie Stewart (φωνητικά και ο ιδρυτής) και η ξαδέρφη του Caralee McElroy που αποχώρησε πρόσφατα για προσωπικούς λόγους.
Το όνομά τους είναι εμπνευσμένο από έναν Κινέζο χαρακτήρα σε μια ταινία του 80'.
Αρκετά έντονες και εκκεντρικές προσωπικότητες, αυτό φαίνεται και από τις φωτογραφίες που βγάζουν, κάθε μια προσπαθεί να ιντριγκάρει αυτά που θεωρούμε δεδομένα.
Μουσικά μου αρέσει πολύ ο προσωπικός του ήχος και το στυλ, μου θυμίζει στην εκκεντρικότητα τον μεγάλο Morrisey και ερμηνευτικά τον Antony and the Johnsons, σαφώς σε μια πιο "light version".
Είναι γεγονός πως στην τέχνη παρθενογένεση δεν υπάρχει αλλά καμιά φορά στη μουσική εμφανίζονται καλλιτέχνες με πραγματικά μοναδικό ήχο και στυλ. Ένα τέτοιο group είναι οι Beast. Δρουν στον Καναδά και έχουν μόλις μία επίσημη δισκογραφική δουλειά, το ομότιτλο album το οποίο κυκλοφόρησε το 2008.
Το ντουο των Beast ξεκίνησε σαν ένα μουσικό πείραμα με μπόλικο hip hop, trip hop, rock, δόσεις hardcore και electronica καθώς και μια ιδέα από jazz. Αν δεν με απατούν το αυτί και η μνήμη μου πρέπει να χρησιμοποιούν και sample απο τον Charles Mingus στο κομμάτι τους Satan.
Το αποτέλεσμα είναι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον και ποικιλόμορφο album που αξίζει ο καθένας να έχει στη συλλογή του.
Ο Mike Stroud και ο Evan Mast (E*vax) ήταν φίλοι από το κολέγιο. Μερικά χρόνια αργότερα συναντήθηκαν και συνεργάστηκαν για να δημιουργήσουν τους Ratatat, ένα καταπληκτικό ηλεκτρονικό duo από τη Νέα Υόρκη.
Το ντεμπούτο album τους "Ratatat" το ηχογράφησαν το 2004 σε κάποιο διαμέρισμα στο Brooklyn. Στην πορεία έπαιξαν μαζί με μεγάλα ονόματα όπως Interpol, Clinic, The Killers, Daft Punk και πιο πρόσφατα με την Björk.
Αυτό που μπορώ να πω για τους Ratatat είναι ότι έχουν άποψη και χαρακτήρα, δεν είναι ακόμα μια ηλεκτρονική μουσική για υπόβαθρο. Σε μερικά τραγούδια τους φαίνεται η μουσική τους παιδεία, καθώς περιπλέκουν με αυθεντικότητα πολύπλοκες αρμονίες με σύγχρονους ήχους και ιδέες.
Οι "Boarda Of Canada" είναι ένα ηλεκτρονικό σχήμα που αποτελείτε από τα αδέρφια Mike Sandison και Marcus Eoin. Είναι από το Εδιμβούργο, Σκωτίας και δημιουργήθηκαν το 1986.
Μεγάλωσαν σε μία μουσική οικογένεια και από μικρή ηλικία ξεκίνησαν να παίζουν διάφορα μουσικά όργανα. Όπως δηλώνουν και οι ίδιοι η μουσική τους έχει μεγάλες επιρροές από τις ambiend μελωδίες που άκουγαν στα ντοκιμαντέρ και συγκεκριμένα από το "National Film Board of Canada" απ'όπου εμπνεύστηκαν και το όνομά τους.
Έχουν ένα ιδιαίτερο στυλ και δύσκολα να ακούσει ένα κομμάτι τους και να μην καταλάβεις ότι είναι από "Boards of Canada". Ζεστές μελωδίες που σε χαλαρώνουν και σε ταξιδεύουν, σε υπερβολικό βαθμό ίσως. Ο συνδυασμός αυτής της μεταδοτικότητας που έχουν, με τα καλοδουλεμένα βίντεο που περιέχουν αρκετούς κρυφούς συμβολισμούς, έχουν προκαλέσει μερικούς κριτικούς να αρνούνται να ακούσουν την μουσική τους, με την δικαιολογία ότι προσπαθούν να τους κάνουν πλύση εγκεφάλου.
Η αλήθεια είναι ότι μέχρι στιγμής, παρόλο που πάντα θα με επηρεάσει η μουσική τους, δεν έχω κάνει καμιά βλακεία που δεν θα την έκανα ούτωσι άλλως. Αν πάλι παρατηρήσετε εσείς κάτι το παράξενο μοιραστείτε το μαζί μας και ελάτε να λύσουμε επιτέλους αυτό το μυστήριο γύρο από τους "Boards Of Canada".
Οι“TheHundredInTheHands” είναιοJason Friedman καιηEleanoreEverdell. Μαζί γράφουν μουσική και στίχους και στις 18 Μαΐου κυκλοφόρησαν το debutalbumμε τίτλο “ThisDesert”. Ήδη πολλά blogsστην Αμερική προώθησαν το singleτους DressedInDresdenκαι απέσπασαν από τον τύπο πολύ καλές κριτικές.
Σκοπός τους είναι να κάνουν καλή μουσική εκφράζοντας τους ίδιους και τις επιρροές της electrorockσκηνής που θέλουν να υπηρετήσουν.
Η μουσική τους είναι παιχνιδιάρικη, νεανική και φρέσκια με αρκετά στοιχεία από το παρελθόν. Τα τραγούδια τους τα ακούς ευχάριστα, ξανά και ξανά…
Τον Μάιο του 2003 η EmilieSimonπραγματοποίησε τη πρώτη της δουλειά σε ένα album που κατάφερε να γίνει άκρως εμπορικό, πράγμα σπάνιο για το είδος της μουσικής της αλλά και για μία πρωτοεμφανιζόμενη τραγουδίστρια προερχόμενη κιόλας από μία ευρωπαϊκή χώρα. Βραβεύτηκε με το VictoiredelaMusiqueστην κατηγορία της ηλεκτρονικής μουσικής το 2004.Τα τραγούδια της «Desert» και «Flowers» βρίσκονταν ακόμα στα ευρωπαϊκά chartsτο 2007.
Το 2006 δημιουργεί το νέο της albumστις Ηνωμένες Πολιτείες, το TheFlowerBook, και βγαίνει στην αγορά το Νοέμβριο του 2006, ακολουθεί το TheMarchoftheEmpressτον Απρίλιο του 2007 που είναι και το soundtrackτης ομώνυμης ταινίας.
Η Γαλλίδα Emilie είναι από της πιο ωραίες εκπλήξεις της σύγχρονης μουσικής σκηνής. Η φωνή της έχει το χάρισμα να σου μένει στο μυαλό και η μουσικής την κάνει ακόμα πιο ξεχωριστή.
Ο "Anders Trentemøller" είναι ένας ηλεκτρονικός μουσικός από την Δανία. Το ντεμπούτο single του Showtime κυκλοφόρησε το 1997 και καταξιώθηκε στην μουσική σκηνή το 2005 με το EP Physical Fraction.
Πέρα από τις από την επιτυχία του σαν παραγωγός ο Trentemøller έχει κάνει remix σε μεγάλα ονόματα όπως The Knife, Röyksopp, Moby και Chris Isaak.
Στη μουσική του, είναι εντυπωσιακό η προσοχή που δίνει στις λεπτομέρειες, μια συνεχή εξέλιξη των τραγουδιών που εξαφανίζει κάθε τάση προς το μονότονο και γενικά το εντυπωσιακό και ολοκληρωμένο σύνολο της μουσικής του.
Η "Beth Orton" είναι μια πολυβραβευμένη τραγουδίστρια από την Μεγάλη Βρετανία. Παίζει electronic, folk μουσική και στην δεκαετία του 90 ήταν στο αποκορύφωμα της καριέρας της. Συγκεκριμένα το πρώτο της σόλο άλμπουμ, Trailer Park (1996) ήταν υποψήφιο για δυο Brit awards (best British newcomer, best British female). Κέρδισε το Mercury Music Prize το 1997, και πούλησε πάνω από 300,000 αντίγραφα.
Γράφει μόνη της τραγούδια και στίχους και επίσης έχει μια καταπληκτική φωνή. Έχει συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα όπως Beck και Chemical Brothers και τα τραγούδια της έχουν εμφανιστεί στα soundtracks από πολλές πετυχημένες ταινίες.
Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι αγαπημένο εδώ και πολύ καιρό στον δίσκο μου.
Καλή ακρόαση...!
Beth Orton - Daybreaker
"...We're burning new sunrise into yesterday's skies
An ashen fingerprint melts into the sea
And we're doing fine now yeah we do
We don't feel sad or bad or blue and you know
We ain't never defeated
Not broken inside all that is fine
Yeah all that is fine..."
Οι "Goldfish" μου προκαλούν μια εύθυμη, καλοκαιρινή και πολύ dance διάθεση. Αποφάσισα λοιπόν, ότι αυτοί θα είναι το soundtrack που θα μου κάνει παρέα στα βραδινά Mojito του καλοκαιριού.
Πρόκειται για ένα "show" με ηλεκτρονική μουσική, φωνητικά συν πολλά κλασικά όργανα όπως φλάουτο, μπάσο, σαξόφωνο και πλήκτρα. Ο Dominic Peters και ο David Poole έγιναν φίλοι ενώ ήταν φοιτητές της Jazz, στο πανεπιστήμιο του Cape Town, Νότιας Αφρικής. Ηχογράφησαν το πρώτο τους album "Caught in the Loop" μόνοι τους και σημείωσαν πολλές επιτυχίες στην πατρίδα τους καθώς και πολλούς "cult" οπαδούς.
Οι γνώσεις τους στην jazz, οι ολοζώντανες ενορχηστρώσεις τους και ο ελεύθερος αυτοσχεδιασμός είναι μερικά στοιχεία μόνο από ένα τόσο αναζωογονητικό συγκρότημα.
Οι "Oi Va Voi" σχηματίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του '90 στο Λονδίνο. Η μουσική που παίζουν είναι εμπνευσμένη από την Εβραϊκή τους καταγωγή σε συνδυασμό με την έντονη ζωή της πόλης όπου διαμένουν. Αν δε σε μαγέψουν τα φωνητικά, σίγουρα θα σε κερδίσουν τα βιολιά, οι κιθάρες και οι τρομπέτες, "μαγειρεμένα" με ηλεκτρονικά στοιχεία. Μέχρι σήμερα η (κατά βάση) 6μελής μπάντα, έχει κυκλοφορήσει 4 albums, όπου συναντώνται η μουσική & πολιτιστική ιουδαϊκή κληρονομιά με τους σύγχρονους ήχους του Λονδίνου, δημιουργώντας ένα πανέμορφο αποτέλεσμα που μπορεί να αγγίξει τις καρδιές μας. Enjoy!!!!
Η Alexis Krauss, μια δασκάλα της πέμπτης δημοτικού και ο Derek Miller, ένας υπάλληλος εστιατορίου, συναντήθηκαν τυχαία το καλοκαίρι του 2008. Ξεκίνησαν να μιλάνε για μουσική και μια βδομάδα αργότερα ηχογραφούσαν τα πρώτα τους κομμάτια.
Παρόλο που είχαν πολύ διαφορετικά μουσικά υπόβαθρα, ο Derek hardcore και η Alexis pop, είχαν την απαιτούμενη χημεία για την αναγνώριση από το ευρύ κοινό και την επιτυχία.
Τον Μάιο του 2010 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους album "Treats", το οποίο μέσα σε λίγες μέρες μπήκε στο "iTunes Top Ten Αlbums".
Την παραγωγή την κάνει ο Derek, και όπως δηλώνει και ο ίδιος έχει ακόμα πολλά να μάθει. Η μουσική τους είναι αρκετά πρωτοποριακή και σήμα κατατεθέν της είναι ο παραμορφωμένος ήχος και τα δυνατά beats.
Ένα γκρουπάκι που απλά αγαπούσα μέχρι την προηγούμενη βδομάδα και πλεόν ….μετά την εμφανισή τους στο synchfestivalτης Τεχνόπολις τους εχω λατρέψει.
Η μουσική τους σου μεταφέρει μια θετική ενέργεια, σε παρακινεί να χορέψεις ακόμα και αν δεν είναι του χαρακτήρα σου… και γενικά σε μεταφέρει μαζί της. Στα χέρια μου έχω την νέα τους δουλειά «OneLifeStand», την απολαμβάνω κάθε ώρα και και σας την προτείνω.
Ένα πραγματικό τρίο από το Λονδίνο και μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό, τα παιδιά απλά μοιράζονται τα vocalsστον υπέροχο ήχο που έχουν! Και το αποτέλεσμα είναι πραγματικά καλό!
Μια μουσική που σου μένει, σε ξεσηκώνει, σε κάνει να θες να την ακούσεις ξανά! Θα μπορούσαμε να τους χαρακτηρίσουμε σαν ένα κράμα 80'spopμε νέο rock!
Στις αρχές του Απρίλη κυκλοφόρησε το πρώτο τους album ''WeHaveBand'' με παραγωγό τον GarethJones(Interpol,GrizzlyBears,DepecheMode,TheseNewPuritans) από την ανεξάρτητη δισκογραφική ΝaiveRecords.
Οι "Your Hand in Mine" είναι ένα σχήμα αποτελούμενο από δύο φοιτητές από την Θεσσαλονίκη. Το όνομα τους είναι παρμένο από ένα τραγούδι των "Explosions in the Sky" (μεγάλη μπάντα-οφείλω ξεχωριστό post) οι οποίοι αναμφισβήτητα τους έχουν επηρεάσει και μουσικά.
Όταν άκουσα το "Calendar" τραγούδι από το album τους "Every Night Dreams" μαγεύτηκα και έκανα κάτι που έχω να κάνω πολύ καιρό, πήγα και αγόρασα το δίσκο. Πρόκειται για το soundtrack της ομότιτλης με το album ιαπωνικής ταινίας βωβού κινηματογρφάφου (περί το 1930) του Mikio Naruse.
Μουσικά θεωρώ πως δεν έχουν να προσφέρουν κάτι καινούργιο, άλλωστε η παρθενογένεση στην τέχνη έχει εδώ και καιρό πεθάνει, αλλά αυτό το album καταφέρνει πραγματικά να σε ταξιδέψει σε όνειρα γλυκά...
Συνολικές προβολές σελίδας