Τις τελευταίες ημέρες σιγοπαίζει στο μυαλό μου το The Sinking Belle των Sunn O))), ίσως όχι το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα της δουλειάς τους (αλίμονο άλλωστε, το όνομα τους είναι μαρκα ενισχυτων) αλλά ένα συγκινητικό τραγούδι παραυτά.
Για όποιον αρέσκεται σε sludge-o-doom-οειδείς ήχους θα πώ πώς το Altar είναι απαραίτητη προσθήκη στην μουσική βιβλιοθήκη.
Απόλυτα φθινοπωρινή μουσική - με την ελπίδα της βροχής
Sunn O)))- The Sinking Belle
Μετά απο 15 περίπου χρόνια παρουσίας στη μουσική σκηνή και 8 albums στο ενεργητικό τους, οι Zenzile θεωρούνται "ιδρυτές" της γαλλικής dub. Πήραν το όνομά τους από ένα Νοτιοαφρικανό ποιητή ο οποίος ήταν κατά της πολιτικής του apartheid (δηλ. του φυλετικού διαχωρισμού), θέλοντας έτσι να εκφράσουν τις ιδέες τους, καθώς κύριο χαρακτηριστικό της dub είναι η απουσία φωνητικών. Έκαναν την εμφάνισή τους στα τέλη της δεκαετίας του '90. Με βασικά στοιχεία την κιθάρα και το μπάσο, έδωσαν rock πνοή στα κομμάτια τους, τα οποία είναι μίξη post punk, dub, folk, soul jazz και ηλεκτρονικων στοιχείων. Enjoy....
Μια σχετικά καινούργια μπάντα από Λονδίνο. Έχουν ένα ξεχωριστό ήχο και παίζουν post-punk, new wave. O Tobi O’Kandi (τραγουδιστής) έχει γράψει τα περισσότερα τραγούδια του συγκροτήματος και τα ερμηνεύει με μια ιδιαίτερη μπάσα φωνή. Τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος είναι οι Andi Sleath (ντραμς), Gauthier Ajarrista (κιθάρες) and Harry James (μπάσο). Το ντεμπούτο τους το έκαναν το 2009 με το single "Dead Disco Dancer".
Έρχονται από το Εδιμβούργο απ'όπου και σχηματίστηκαν πριν δυόμιση χρόνια και τα έχουν "σπάσει" με μια σειρά από δυνατά singles. Πολύ καλός ήχος, ποτισμένος από κιθάρα, μπάσο, ντράμς και δένει πολύ όμορφα με βιολί, τσέλο, ακορντεόν, πιάνο και τρομπέτα. Φοβερό αποτέλεσμα!
Νιώθεις να σε γεμίζει η μουσική τους, μέσα της μπορείς να δεις θλίψη, χαρά, πόνο, έρωτα, οργή, ανυπομονησία, ανακούφιση...απλά είναι ολοζώντανη!
Περνάς από πολλά στάδια ακούγοντας τους...παρατηρείς την αληθινή έμπνευση της μπάντας, ύστερα έρχονται οι δυνατές ερμηνείες του Jamie Sutherland που υποστηρίζει πολύ καλά τα ξεσμπασματα της. Επίσης η ενορχήστρωση είναι εξαιρετική, με όλα τα όργανα να ακούγονται πεντακάθαρα στην κατάλληλη στιγμή και στην κατάλληλη ένταση.
Πάρτε μία γεύση από τη δουλειάς τους που, δείχνοντας δυναμική και ενθουσιασμό, μπαίνουν στην προσωπική μου λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς.
Όταν μια δυνατή μορφή στην μουσική σκηνή του παρελθόντος αποφασίζει να βγάλει κάποιο άλμπουμ μετά από κάποια χρόνια δυο εκδοχές υπάρχουν, ή είναι μια κίνηση καθαρά οικονομική εκμεταλλευόμενος το όνομα του ή όντος αφουγκράζεται τον παλμό της εποχής και με την εμπειρία που έχει, όντος κάτι να πει σε μας τους νεότερους. Τις περισσότερες φορές όμως εξαιτίας του χάσμα των γενεών δεν είναι ότι καλύτερο για τα "εξελιγμένα" αυτιά μας. Συνήθως πάντα υπάρχει ποιότητα, τότε δεν μπορούσε ο καθένας να φτάσει στην επιτυχία χωρίς ουσιαστικό ταλέντο σε αντίθεση με σήμερα όπου το οργανωμένο marketing και η γνώστη πλέον "μηχανή παραγωγής αστέρων" δουλεύει ακούραστα και με μεγάλη αποδοτικότητα, αλλά το να φτάσει σε σημείο να αγγίξει τα κατά μια γενιά νεότερα μυαλά χρειάζεται κάτι παραπάνω από μονό ποιότητα.
Ο Gil Scott-Heron έχει αυτό το παραπάνω. Δεν είναι απλά εξυπνάδα για να χειραγωγήσει τη μουσική και τη φωνή του έτσι ώστε να γίνει αρεστός, πολύ απλά επειδή είναι πολύ αυθεντικός και ειλικρινής. Παίζει ρόλο και το θάρρος, να τολμήσεις να ξεφύγει από τα στοιχεία που σε έκαναν κάποτε γνωστό και να βουτήξεις σε νέα ύδατα χωρίς να θυσιάσεις την αξιοπρέπεια σου έτσι απλά για το κέρδος.
Η ποίησή του και απίστευτη μουσική που δημιούργησε κατά την δεκαετία του 60' κ 70' τον καθιέρωσαν σαν έναν από τους ιδιοφυΐες της Jazz/Funky μουσικής. Με το ανάστημα που σήκωσε κατά του ρατσισμού σε μια δύσκολη εποχή κέρδισε τον σεβασμό από μια μεγάλη μάζα ανθρώπων.
Οι Las Grecas είναι ένα ντουετο ισπανίδων αδελφών το οποίο ανακάλυψα πρόσφατα λόγω του sample από το τραγούδι τους Bella Kali που χρησιμοποίησε ο Gonjasufi στο δίκο του Kowboyz&Indians, αμφότερα πολύ πορωτικά (sic) άσματα.
Σήμερα θα ήτανε στην ηλικία της μαμάς μου οπότε μιλάμε για ρετρό -για πολλούς- ήχους...Παρόλα αυτά το 70ies gipsy flamenco funk ήχο τους τον βρίσκω σούπερ προχωρημένο και με την σωστή δόση ανάλαφρης ψυχεδέλειας.
Plus: το τραγούδι τους Sagapo (το όποιο είναι στα ελληνικά-!-). Το μυστήριο πίσω από το όνομα (Οι Ελληνίδες) και η ενδεχόμενη σχέση τους με τον Μιχάλη Ρακιντζή και τη Eurovision παραμένουν ένα μυστήριο....
Την τραγική ιστορία πίσω από την επιτυχία τους και την καρίερα τους αφήνω να την ανακαλύψετε μόνοι σας ακούγοντας το διπλο άλμπουμ Por Siempre Grecas.
Είναι κάποιες στιγμές που νιώθεις γεμάτος, έτοιμος να σκάσεις. Από χαρά ή λύπη, λαχτάρα και αγωνία, πόνο και ευτυχία... Γεμάτος ανάμεσα σε χαμόγελα και αγκαλιές, δακρυσμένα βλέμματα. Ίσως και ευγνώμων απλά για ένα άγγιγμα, για μια ανατολή ή μια δύση...Μια λέξη τα περιγράφει όλα: συγκίνηση
Οι Explosions in the Sky είναι το soundtrack αυτών ακριβώς των στιγμών που αποτελούν σημεία στίξης στο ημερολόγιο της σκληρής και συχνά αδιάφορης καθημερινότητας.
Συγκινητικά όμορφες μελωδίες, "cathartic mini-symphonies" όπως αποκαλούν την μουσική τους οι ίδιοι. Κατά τους Explosions in the Sky "The Earth Is Not a Cold Dead Place" Ευτυχώς έχουν δίκιο. Αφιερωμένο
Φθινοπωριασε για τα καλά φέτος...Επιτέλους τολμώ να πω με όποια επιφύλαξη, πως είναι το πρώτο πραγματικό φθινόπωρο που ζούμε στην Αθήνα τουλάχιστον μετά από πολλά χρόνια. Πρωτοβρόχια, καλή σχολική χρονιά, μικρές δόσεις μελαγχολίας, προσμονή...
Ιδανικό soundtrack λοιπόν για την πιο διφορούμενη ίσως εποχή του χρόνου είναι οι Playground Noise. Τους γνώρισα το καλοκαίρι στα Κύθηρα στις ατελείωτες οδικές διαδρομές αλλά ήτανε με τις πρώτες ψιχάλες που κατάλαβα πως είναι ότι πρέπει για αναστοχασμό στον καναπέ, αγκαλιές, κουβερτούλες, κούπες με ζεστά ροφήματα και όλα αυτά τα ρομαντικά.
Δυνατό 5μελές σχήμα από την Πάτρα, εξαιρετικό το πρώτο τους 7" Sundays/Flowers που κυκλοφόρησε το 2007 και πολύ καλή προμηνύεται η συνέχεια κρίνοντας από το ομώνυμο debut album τους τον περασμένο Φεβρουάριο.
Οι "The Fuzzy Nerds" (συχνά αναφέρονται και ως "Nerds") είναι ακόμα ένα, πολύ κάλο Ελληνικό συγκρότημα!!! Εξαιρετικές παραγωγές στην Alternative μουσική και πολλά ωραία τραγούδια στην συλλογή τους.
Είναι από τα Ιωάννινα και ξεκίνησαν το 1994. Τα μέλη της μπάντας είναι ο Πέτρος Βυζούκης (φωνητικά, κιθάρα), η Μαρία Χολέβα (μπάσο) και ο Κώστας Δημητρίου (ντράμς). Έχουν κυκλοφορήσει 5 άλμπουμ: Bloody Fat(1998), A Thought About Princes(2000), Lucifair E.P.(2003), Happy Fuzzy Thinkin (2007) και Mirror Phase(2009).
Παίρνοντας πολύ καλές κρητικές από τον Ελληνικό τύπο και σημειώνοντας αρκετή επιτυχία στο ραδιόφωνο κατάφεραν να αποκτήσουν πολλούς οπαδούς και μια αναγνώριση από το ευρύ κοινό, παρόλο που οι στοίχοι τους είναι στα Αγγλικά.
Ακούγοντας για πρώτη φορά τους "Three Way Plane" δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι θα μπορούσε να είναι ένα Ελληνικό συγκρότημα. Τα παιδιά το κατέχουν το άθλημα. Πολύ προσεγμένες ενορχηστρώσεις και τουλάχιστον στα φωνητικά, τόλμησαν να περάσουν και δικές τους πρωτότυπες ιδέες.
Σχηματίστηκαν το 2003 στην Αθήνα και κυκλοφόρησαν το πρώτο τους LP "Give Us Somethiing New To Shout" το 2009.
Παίζουν Punk, Indie Rock, Alternative με έντονη διάθεση για πειραματισμό.
Επισκεφθείτε την σελίδα τους στο My Space για να ακούσετε και τα υπόλοιπα κομμάτια τους.
Οι Jens Petter Nilsen και Hallvard Hagen είναι ένα δίδυμο από τή Νορβηγία και παίζουν μαζί μουσική απο το '98. Η τελευταία τους δουλειά που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2008, είναι το "Traeted Timber Resists Rot".
Γενικά είναι δύσκολο να τους κατατάξεις σε ένα συγκεκριμένο είδος και να τους βάλεις ταμπέλα, τα παιδία πειραματίζονται συνεχώς δείχνοντάς μας πως έχουν πάρα πολλά μουσικά ακούσματα και πολύ ταλέντο σε τέτοιου είδος "παντρέματα".
Στόν τελευταίο δίσκο κρατάνε τα jazz και acid στοιχεία αλλά ακούγονται λίγο πιο "εξωγήινοι" ακολουθώντας περισσότερο ηλεκτρονικά μονοπάτια (κυρίως drum & bass και idm), πάντα με αρκετή δόση "τρέλας". Η παραγωγή είναι άψογη, τα υπέροχα τύπμανα(!!!) γεμίζουν τα αυτιά σου καί δένουν αρμονικά με τις μελωδίες.
Βροχερή μέρα σήμερα, σκοτεινός ουρανός και διάθεση για πιο dark μελωδίες .
Οι 3FoldPain απο την Αθήνα είναι η καινούργια μας ανακάλυψη, ήρθαν μόλις τώρα στον χώρο του alternative metal και ήρθαν για να μείνουν . . .
Ίσως δεν είμαι ο ειδικότερος να μιλήσω για αυτή την μουσική ,όμως απο την πρώτη στιγμή που άκουσα τα 3 κομμάτια του Debut EP τους κατάλαβα πως τα πράγματα ειναι σοβαρά .
Επισκευτείτε την πολύ καλη σελίδα τους στο myspace εδώ και ακούστε δυνατά .
Melody Gardot, ένα μεγάλο ταλέντο και μια όμορφη ιστορία πίσω από ένα σκληρό ατύχημα.
Στα 19 της η Melody χτυπήθηκε από ένα αμάξι ενώ ήταν με το ποδήλατο της. Έμεινε παράλυτη και υπέστη και σοβαρή εγκεφαλική βλάβη. Κάπου εδώ ξεκινάει η προσωπική της μουσική οδύσσεια, καθώς ο θεραπευτής της για να την βοηθήσει χρησιμοποίησε την μουσικοθεραπεία. "Είναι γνωστό ότι η μουσική μπορεί να βοηθήσει στο να αναδημιουργηθούν δεσμοί μέσα στον εγκέφαλο που έχουν να κάνουν με την μνήμη, την υπολογιστική ικανότητα κ.α. "
Η Melody έδειξε δραματική βελτίωση και μετά από λίγο καιρό ηχογράφησε τα πρώτα της τραγούδια από το κρεβάτι αφού δεν μπορούσε ακόμα να περπατήσει.
Η τεράστια θέληση που έδειξε παρά τις δυσκολίες και η βοήθεια από ένα τοπικό Dj που προώθησε την εκπληκτική δουλεία της, ανέδειξαν ένα μεγάλο αστέρι στην Jazz μουσική.
Foals λοιπόν...! Ένα Indie - Rock συγκρότημα από την Οξφόρδη. Αν και οι ίδιοι αρνούνται τον όρο "Indie" και ισχυρίζονται ότι, η μουσική τους είναι "απλά διαφορετική". Επίσης έχουν δηλώσει ότι η μεγαλύτερη πηγή της έμπνευσής τους είναι η μαριχουάνα!
Ξεχώρισαν για τον Techno-Punk ήχο του "Antidotes" και κέρδισαν τις εντυπώσεις στο περσινό Rockwave Festival. Έχουν ελληνικής καταγωγής frontman, τον Γιάννη Φιλιππάκη ο οποίος μίλησε και σε γνωστό αγγλικό περιοδικό για το τελευταίο τους άλμπουμ "Τotal Life Forever" 2010.
Ο Γιάννης είναι 23 χρονών και γεννήθηκε στο Λονδίνο από Έλληνα πατέρα και Αφρικανίδα μητέρα. Πρέπει να είναι μια "δραστήρια" προσωπικότητα, ακούστηκε ότι συνελήφθη μετά από έναν καβγά που ξέσπασε σε ένα μουσικό φεστιβάλ στην Βαρκελώνη, όταν οι Foals και οι Kaiser Chiefs πήγαν να "μαζέψουν" τον τραγουδιστή των Sex Pistols, John Lydon που άσκησε ρατσιστική επίθεση στον (Νιγηριανής καταγωγής) τραγουδιστή των Bloc Party.
Κατά την γνώμη μου ένα συγκρότημα σίγουρα διαφορετικό, με ύφος και επίπεδο...Έχουν πολλά να μας δώσουν ακόμα!
Οι Cassiusείναι ένα γαλλικό ντουέτο από την Γαλλία, και ξεκίνησαν να δουλεύουν μαζί από 1998, ως παραγωγοί γαλλικών album. Το ’91 δημιουργούν το πρώτο τους projectτο “LaFunkMod”.
Τα επόμενα χρόνια θα πειραματιστούν με πιο ηλεκτρονικό ήχο και θα καταλήξουν να δημιουργήσουν το “Foxxy” , το πρώτο τους track με καθαρά ήχο house.
Μετά από αρκετά επιτυχημένα remix το 1999 πραγματοποιούν το πρώτο τους singleμε τίτλο “Cassius1999”, και ακολουθεί το ολοκληρωμένο album, 1999, που θα τους βάλει στα ευρωπαϊκά charts.
Το 2002 έρχεται το 2οalbum με τίτλο AuRêve. Όπως συνηθίζουν άλλωστε και σε αυτή τη δουλειά τους συνεργάζονται με άλλους καλλιτέχνες, όπως JocelynBrownστο “I’maWoman”.
Το 2006 επιστρέφουν με το single“ToopToop” και λίγο αργότερα με το album“15 Again” προσθέτοντας ακόμα περισσότερες συνεργασίες στο ενεργητικό τους, και 2 χρόνια μετά με το Cassiusplay: Nike+ OriginalRun.
Και φτάνουμε στο σήμερα και το καινούργιο τους album“TheRawkers” που θα αποτελείτε από 6 κομμάτια και θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο. Μέχρι τότε απολαύστε την μικρή αλλά πολύ δυνατή γεύση που μας δίνουν! Το “ILoveyouSo” είναι ένα από τα 6 κομμάτια και προσωπικά αφού το άκουσα ανυπομονώ να ακούσω και τα υπόλοιπα 5.
Εδώ έχουμε μια κλασική Indy μπάντα αλλά τα μέλη είναι όλοι ένας και ένας. Πεχταράδες όλοι τους, από τον ντράμερ (Jeremiah Edmond ) που είναι φωτιά, κιθάρα (Robert McDowell) που ξέρει να γεμίζει όπως πρέπει, ένα δημιουργικό μπάσο (Jonathan Corley) και τέλος μια φωνή με ******* από τον Andy Hull. Απρόβλεπτος, δυναμικός και πολύ εκφραστικός στους πιο χαμηλούς τόνους.
Οι "Katatonia" ξεκίνησαν την σταδιοδρομία τους το 1991 στη Στοκχόλμη Σουηδίας. Παιδικοί φίλοι οι Anders Nyström (Blakkheim) και Jonas Renkse (Lord Seth) πέρασαν ένα χρόνο συνθέτοντας τραγούδια για το πρώτο τους demo "Jhva Elohim Meth" to 1992. To demo είχε μεγάλη επιτυχία και ξεπούλησε σε χρόνο ρεκόρ. Τράβηξαν την προσοχή από διάφορες δισκογραφικές εταιρίες και πολύ σύντομα απογειώθηκαν στα ύδατα της Metal παίρνοντας συγχρόνως και πολύ καλές κριτικές για την δουλεία τους.
Παίζουν Doom Metal με Progressive στοιχειά. Μελαγχολικές μελωδίες, δυνατός ήχος και γενικά πολύ άρτιες παραγωγές.
Το τελευταίο τους άλμπουμ είναι το "The Great Cold Distance" (2006) και χαρακτηρίζετε από μια ψυχρότητα στα μηνύματα που μεταφέρει.
“A distance necessary to journey through the corridors of human vexation. While embracing this album one must know that it will only help to increase the coldness between us. It’s a devious life. And this is a soundtrack to it.”
Οι "Jag Panzer" είναι μια Power Metal μπάντα από το Colorado και δημιουργήθηκαν το 1978. Τα βασικά μέλη είναι οι Harry Conklin (φωνητικά), Mark Briody (κιθάρα), John Tetley (μπάσο) και Rick Hilyard (ντραμς).
Προσπάθησα να διαβάσω λίγο την ιστορία τους αλλά δεν κατάλαβα και πολλά, άλλοι έφυγαν από την μπάντα για να φτιάξουν άλλα σχήματα, στην πορεία ξαναγύρισαν, ενώθηκαν με άλλες μπάντες, σταματήσαν για κάποια περίοδο, ξεκίνησαν πάλι πιο μετά και γενικά ένα μπάχαλο. Το σημαντικό είναι όμως ότι τα σπάνε, ωραία ριφάκια, έξυπνες ιδέες, μια τρομερή φωνή για metal και άκρως πορωτικοί από το πρώτο κιόλας άκουσμα.
Αφιερωμένο στους αληθινούς μεταλάδες...
(Το κομμάτι είναι για δυνατή ένταση και μεγάλα ηχεία)
Οι "The Temper Trap" είναι μια πολύ ενδιαφέρων μπάντα από την Αυστραλία. Παρόλο που δεν διακρίνω κάτι το ριζοσπαστικό ή κάποια καινοτομία στην μουσική τους, μπορώ να πω πως αυτό που κάνουν το κάνουν πολύ καλά. Πιασάρικες μελωδίες, προσεγμένος ήχος και μια ωραία και δυναμική φωνή.
Στα φωνητικά είναι ο Dougy Mandagi, γεννημένος στην Ινδονησία σε μία καλλιτεχνική οικογένεια και σάφως επηρεασμένος από τους πλούσιους ήχους της περιοχής μετακινήθηκε απο νησί σε νησί εμπλουτιζοντας κιάλο τα ακουσματά του.
Μετά από αρκετές περιπλανήσεις κατέληξε στην Αυστραλία όπου δούλεψε σαν ζωγράφος κάνοντας πορτρέτα στο δρόμο. Στην συνέχεια γνώρισε τον Toby Dundas (ντραμς) και κάπου εδώ ξεκινάνε οι "The Temper Trap". Τα υπόλοιπα μέλη είναι οι Lorenzo Sillitto (κιθάρα, πλήκτρα) και Jonathon Aherne (μπάσο).
Είχαν μεγάλη επιτυχία στις περιοδείες τους στην Αυστραλία και πολύ καλές κριτικές για το πρώτο τους άλμπουμ.
Συνολικές προβολές σελίδας